Polkowice w połowie XVIII wieku

Pierwsze wzmianki o Polkowicach pojawiają juz w czasach wczesnego średniowiecza. Dzieje miasta były bardzo związane ze Śląskiem, który w tamtych czasach podlegał wielu panującym władcom. Na początku była to mała osada, przez którą przebiegał szlak kupiecki. W związku z tym karawany podróżujące tym szlakiem, zatrzymywały się tutaj często na nocleg, ponieważ podróż trwała około 2 dni. Następstwem było to, że mieszkańcy zajmowali się oprócz swoich codziennych zajęć, czyli uprawy roli i hodowli, także obsługa podróżnych oraz wymianą towarów.

Pod rządami Piastów

W 1251 roku Ziemia Polkowicka weszła w skład Księstwa Głogowskiego w którym panował Konrad I i nadał on w 1265 roku Polkowicom prawa miejskie. W ten sposób osada uzyskała prawa do jarmarków i targów oraz warsztatów rzemieślniczych i handlu co w znaczny sposób wpłynęło na rozwój miasta.

Przez następne lata miasto i okoliczne tereny przechodziły pod panowanie kolejnych władców, którzy w tamtych czasach zmieniali się bardzo często. Jednak nie hamowało to gwałtownego rozwoju miasta na prawie niemieckim. Na początku zaczęto budować rynek i jego okolice. Pozostała zabudowa składała się głównie z drewna i była bardzo stłoczona na niezbyt dużym obszarze. Pod koniec XIII wieku Polkowice otoczono drewnianym wałem ochronnym w którym znajdowały się trzy główne bramy.  W tym czasie następował także rozwój rzemiosła i handlu. Okolicznie mieszkańcy wymieniali się wytwarzanymi przez siebie produktami. W XIV wieku miastem zarządzał pełnomocnik księcia i w tym czasie podlegało mu także 27 wsi. Wraz z rozwojem Polkowic miejscowi rzemieślnicy zaczęli domagać się utworzenia rady miejskiej z burmistrzem na czele, aby również mieć wpływ na zarządzanie. W 1406 roku została powołana Rada Miejska w Polkowicach z  pierwszym burmistrzem Matiasem Kaiserem, która rok później wykupiła miasto od dotychczasowego zarządcy. Po 20 latach poziom życia mieszkańców znacznie wzrósł co doprowadziło do wykupienia rynku solnego oraz przeniesienia zysku z opłat na zarządców. Wykupywano także tereny poza murami miasta przeznaczone głównie do hodowli bydła.
Jednak nie zawsze układało się po myśli mieszkańców. Drewniana i ciasna zabudowa spowodowała doszczętnie zniszczenie całej osady na skutek pożaru w 1457 roku. Zdarzały się one dosyć często i powodowały duże straty ale ten był największy. Odbudowa trwała wiele lat. Następnie mieszkańcy byli nękani przez wiele wojen i wysokich podatków które były ich następstwem.

W 1490-1526 Polkowice znajdowały się pod panowaniem Jagiellonów. Nastąpił wtedy rozwój rzemiosła, głównie sukiennictwa i płóciennictwa oraz handlu. Ratusz, mury obronne oraz domy mieszkalne zostały rozbudowane. W latach 1526-1740 tereny te należały juz do Habsburgów i przechodziły z rąk do rąk poprzez używanie ich jako zastawu, za pożyczone pieniądze. Miasto zyskało jednak nowe przywileje. Najważniejszy pozwalał na organizowanie 4 wielkich jarmarków. W 1598 roku Rada Miejska w Polkowicach ponownie wykupiła swoją osadę z rąk cesarza Rudolfa II. Nie długo po tym została ona spustoszona, jak i cała okolica, przez wojnę trzydziestoletnią. Doprowadziło to do masowej emigracji ludności do tego stopnia, ze pod koniec 1639 roku miasto prawie zupełnie opustoszało.  Po wojnie zaczęła się odbudowa przez napływających osadników. Rada miejska poprzez swoje działania zmniejszyła zadłużenie Polkowic i uruchomiła drogę celną co umożliwiło pobieranie opłat za przejazd. W 1666 roku odbyły się pierwsze wolne wybory do rady. Pod koniec XVII wieku w roku 1680 miasto nawiedziła dżuma. Spowodowała ona bardzo duże wyludnienie.

Ratusz w 1757 roku

W latach 1741-1871 Polkowice należały do państwa Pruskiego. Mieszkańcy po raz kolejny musieli utrzymywać przechodzące oddziały wojsk co znacznie pogorszyło ich sytuację. Po wojnie nastąpiło wiele zmian, głównie w administracji i przepisach. Zmieniły się władze miasta, sądownicze oraz poborca podatkowy. Wszystkie ważne decyzje podejmowano w Głogowie. Dodano możliwość organizowania piątego jarmarku  w roku, zmieniono miary i wagi na jednolite, wrocławskie. Od 1759 roku sytuacja gospodarcza Polkowic zaczęła znacznie się poprawiać. Fryderyk II zobowiązał między innymi Polkowice do przebudowy drewnianych budynków na nowe, murowane. W latach 1772-1775 nastąpiła rozbudowa miasta. Powstawały nowe, kamienne budynki oraz ulice przez co znacznie poprawiono nie tylko wygląd ale także bezpieczeństwo. Materiały dostarczano z innych miejscowości ale do tego celu wybudowano także miejscową cegielnię. W roku 1784 oddano do użytku szpital miejski, którego budowę sfinansowali bogaci właściciele ziemscy. Rok później sporządzono pierwszy plan Polkowic z opisem każdej budowli na terenie miasta. Liczba mieszkańców w 1791 roku wynosiła 1288 osób. Na początku XIX wieku wojska napoleońskie zaczęły okupacje i grabieże przez co miasto znów bardzo ucierpiało. Sam Napoleon przejeżdżał przez Polkowice i to dwukrotnie. Mimo działań wojennych po raz kolejny dokonano zmian administracyjnych, z którymi zapoznano mieszkańców. Po zakończeniu okupacji znów zaczęła się odbudowa i zbieranie nowych funduszy do zapełnienia miejskiej kasy, poprzez sprzedaż gruntów, nieruchomości i przywilejów. Tworzono stowarzyszenia, których głównym zadaniem była ochrona i pomoc mieszkańcom a także rozrywka. W latach 1818-1820 droga prowadząca przez Polkowice z Wrocławia do Berlina została przebudowana a rok później wybudowano Królewski Urząd Pocztowy.

CDN...